Blog

Een donkerbruine afgang
Blog

Een donkerbruine afgang

Pinksterweekend 2020: Het is al dagen, wat zeg ik, weken, stralend weer. De zon lacht ons iedere dag weer toe en langzaam, maar zeker, wordt het weer drukker op straat en ook in de speeltuinen. Om me heen heerst een voelbare vakantiestemming.  Steven en ik hebben ons opgesplitst. Dit doen we regelmatig zodat je Guus 1 op 1 kan begeleiden tijdens het spelen. Want met een rondhuppelende peuter-puber ernaast schieten armen tekort.Afijn, ik ga samen met Guus en Jet naar de tuin van Floddertje in Berkel. We zouden eigenlijk naar de Speeldernis gaan maar daar had ik een plekje moeten reserveren (ik moet echt nog wennen aan dat hele nieuwe leven met Corona merk ik). Dus we rijden door naar optie nummer B. Ondertussen bereid ik Guus voor op een andere speeltuin. Ik vertel hem hoe de speeltuin eru...
Een familieportret voor iedereen!
Blog

Een familieportret voor iedereen!

Vinden jullie een familiekiekje ook zo leuk!? Sinds de geboorte van mijn oudste dochter maak ik ieder jaar in december zo'n familiefoto. Die stuur ik dan rond kerst naar onze familie en vriendenkring. Ik hou ervan. Ieder jaar trek ik de oude fotokaarten dan weer uit mijn archief om ze vervolgens naast elkaar neer te leggen. En daar zit ik dan. Lichtelijk ontroerd door de tijd die aan me voorbij vliegt, te staren naar, inmiddels, 8 fotokaarten. Sinds 2 jaar is het schieten van zo'n 'kiekje' echter een hele klus. We hebben er inmiddels een heel draaiboek voor het moment gemaakt, want onze Guus is, licht uitgedrukt, niet zo gecharmeerd van mijn camera. Hij kan moeilijk stilzitten en houdt bij iedere foto die gemaakt wordt zijn oogleden stijf dichtgeknepen. Hoe ouder hij wordt, des te meer v...
Op de auti-matische piloot.
Blog

Op de auti-matische piloot.

Het is donderdagavond. We zitten met z’n alle aan tafel te eten. Althans, met z'n alle zonder Guus. Hij vindt het vaak te druk aan tafel met z'n kwebbelende zussen en loopt rondjes op het kleed. “Wie legt Guus op bed?” vraagt Steven, mijn man, mij aan tafel. We hebben beide een lange werkdag achter de rug. We zijn moe van de dag, maar vooral van het afgelopen jaar. “Ik doe Guus wel” zeg ik met een lichte twijfeling in mijn stem. En direct daarna wend ik mij tot Guus: “Tijd om naar bed te gaan Guus: wie het eerst in de douche staat”, ik breng mijn lichaam, en tegelijkertijd ook m’n geest, in sprintstand, in de hoop dat Guus het signaal oppakt. Hij loopt rondjes om onze eettafel en er lijkt weinig tot hem door te dringen. Totdat ik zeg: kom Guus, we gaan naar bed! Hij staat stokstijf stil, ...