Goed nieuws met tranen

“De verwachting is dat Guus eind mei bij ons kan starten. Laat alle informatie die we geven even op je inwerken, bespreek het met je partner en laten we dinsdag contact hebben over jullie besluit. De stap naar behandeling binnen de jeugdpsychiatrie is een grote. Neem jullie tijd.”
Ik slikte mijn tranen weg en bedankte de dames voor hun tijd.

Donderdag hadden we een gesprek met de kliniek waar Guus voor op de wachtlijst staat.
Waar de verwachting was dat hij de komende maanden nog op de zorgboerderij zou zitten, in afwachting van een plekje, werd donderdag verteld dat er naar alle waarschijnlijkheid eind mei al een plek voor hem vrij is. (Eind mei al!!)

‘S avonds in bed keek ik samen met Guus het filmpje, speciaal voor kinderen gemaakt, over de kliniek. Halverwege draaide hij zich om, met zijn rug naar mij gekeerd. Toen ik vroeg wat er was begon hij hard te snikken “Ik vind het zo eng” zei hij door zijn tranen heen. Ik legde een hand op zijn schouder, slikte opnieuw mijn eigen tranen weg en fluisterde in zijn oor dat het goed komt, dat ik met hem mee zal gaan, ze daar lief en zacht zullen zijn en hij vast allemaal nieuwe vriendjes zal maken. 

Vrijdag bracht ik hem naar de zorgboerderij. De plek waar hij de laatste maanden bijna dagelijks is. Waar hij stappen maakt, vriendjes heeft, zichzelf kan- en mag zijn en bovenal iedere dag met zoveel liefde ontvangen wordt. 

Onderweg terug naar huis lukte het niet meer mijn tranen weg te slikken.
Ik ben zo ontzettend dankbaar en blij dat we al zo snel terecht kunnen op de plek waar Guus waarschijnlijk heel veel gaat leren en kan groeien. Tegelijkertijd ben ik intens moe van de weg die we hebben moeten afleggen de afgelopen maanden. We waren net over de piek heen. Wij, en ook Guus, voelde ruimte om op adem te komen. De achtbaan leek even stil te staan maar dendert nu onverminderd door.

De tranen liet ik lopen. Ze creëerde ruimte. Ruimte voor nieuwe energie, inzichten en een glimlach.
Die glimlach heb ik nu op mijn gezicht terwijl ik dit aan het schrijven ben. Want ik ben blij dat ik nog steeds kan huilen, tranen met tuiten, wanneer het teveel is. Om vervolgens, schouders eronder, gevuld met nieuwe energie, te mogen starten aan een nieuw avontuur waarin Guus, maar ook wij, mogen groeien.

1 Comment

  • Florien

    Lieve Vivian en Steven verdriet over het feit dat Guus dit nodig heeft en tegelijk blij dat het kan.. ik hoop zo op groei en ontwikkeling… veel liefs Florien de

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *