Puzzelen. Hoe moeilijk kon het zijn?

Ik had me het moederschap twintig jaar geleden toch wat anders voorgesteld. En ik denk vele andere moeders met mij.
Ik zag mezelf zitten aan een tafel vol koters, met een versgebakken appeltaart, een kan ranja, en een dampende kop koffie op tafel, en iedereen vredig aan het kleien (of kleuren, whatever.)

Als meisje van 7 droomde ik van het moederschap. Bij iedere baby die binnen handbereik lag, zat of kroop, vond je mij erboven, baby geluidjes brabbelend, en aaiend over die zachte wangetjes. Ik kon niet wachten tot ik oud genoeg was om mijn eigen gezinnetje te stichten. In de tussentijd verzamelde ik poppenbaby’s om alvast een beetje te kunnen oefenen. Huisje, boompje, kindje, daar leefde ik naartoe. Ik wilde een gezin, en het liefst groot. Hoe moeilijk kon het zijn dacht ik.

Het ouderschap is fantastisch mooi, en ik zou het voor geen goud willen missen. Maar om eerlijk te zijn vind ik het vooral ook gewoon super lastig. Niemand geeft je een gebruiksaanwijzing of draaiboek over het ouderschap. Laat staan dat iemand je vertelt welke emoties en hormonen er allemaal loskomen na zo’n bevalling. Want met zo’n klein frummeltje in je armen voelde ik mij, naast die roze wolk waar ik me op bevond, vooral ook heel onzeker en moe.

Toen ik het eindelijk een beetje dacht te snappen, dat hele opvoeden, kreeg ik Guus. En sindsdien is het iedere dag weer een puzzel die we samen moeten leggen. Soms van 12 stukjes, dan heeft hij een goede dag, en wij dus ook.
Maar regelmatig zijn het er 200, en op sommige dagen 1000. Dan staan we met elkaar in een overleef stand en zijn we blij als we die dag weer achter ons kunnen laten.
Die dagen zijn zwaar, gaan gepaard met veel tranen, en doen me twijfelen hoelang we dit nog volhouden. Dan ben ik het puzzelen zat.
Maar zodra ik zijn glimlach weer zie, de kinderen vredig tegen elkaar geplakt op de bank een filmpje kijken en ik dat van een afstandje aanschouw. Dan ben ik zo trots als een pauw dat ik mezelf moeder mag noemen van dit, samengestelde, prachtige gezin.

Hoe klein of groot onze puzzels ook zijn of mogen worden, zolang we geen stukjes kwijtraken, blijven we puzzelen. Ook als we met ons handen in het haar willen opgeven. Want naast de onzekerheid, bom aan hormonen en wisselende emoties, komt er een met het ouderschap ook een berg van liefde vrij. Liefde is de basis. En zolang die basis staat, is er geen puzzel die niet gemaakt kan worden.

3 Comments

Laat een reactie achter op Lisa Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *