De diagnose: eindelijk hadden we een verklaring voor zijn gedrag.

Het verhaal van Jolanda Dekker, moeder van Emma en Luuk

Ik ben moeder van twee prachtige kinderen. Sinds vier jaar heeft onze Luuk de diagnose ASS.
Ons diagnose traject ging niet soepel, en heeft heel wat tijd en energie gekost.
Luuk is namelijk twee keer getest. De eerste keer was bij de GGZ in Rotterdam. Daar kwam helaas niks uit. Hij scoorde bij de testen nergens 100%, dus ze konden er geen officiële diagnose aan hangen. Geen diagnose betekend geen hulp. We stonden met onze handen in het haar, konden nergens terecht maar moesten door. Ik twijfelde aan de uitkomst van het onderzoek maar vooral aan mezelf als moeder. Ligt het misschien aan mij?

We zijn vier zware jaren en heel wat grijze haren verder. Luuk zit inmiddels in groep 6 van de lagere school. Hij komt ongelukkig thuis van school en geeft aan niet aan te kunnen sluiten bij zijn klasgenootjes. Hij voelt zich anders.
Hij heeft donkere kringen onder zijn ogen en klaagt regelmatig over buik- en hoofdpijn. De jaren van slapeloze avonden, nachtmerries en angsten breken hem, maar ook ons, op. Maar we kunnen niks, want volgends de GGZ is er niks met Luuk aan de hand.

Hij laat steeds meer boosheid en frustratie zien. Zijn zusje Emma is inmiddels bang voor hem en laat kopieergedrag zien van haar grotere broer. Dit kan niet. Ik besluit aan de bel te trekken en maak een afspraak met zijn mentor op school, dhr. Kat.
Het is een vrijdagmiddag wanneer we samen met dhr. Kat om tafel zitten. We uiten onze zorgen, vertellen hem over de stappen die we al genomen hebben, maar waar helaas niks uit is gekomen.
Dhr. Kat hoort ons en geeft vervolgens aan dat ook hij zich zorgen maakt om onze zoon. Volgens hem is er wel degelijk sprake van autisme en moet Luuk daarbij de juiste begeleiding krijgen. Hij wil ons daarbij helpen. Maar er moet nu eerst een verwijzing komen van de huisarts voor nieuw onderzoek. Luuk moet geholpen worden, en wel gauw. Met het telefoonnummer van dhr. Kat in mijn handen lopen we zijn kamer uit. Ik sta even stil, en slik mijn tranen weg. De woorden en betrokkenheid van deze man ontroeren me. Eindelijk worden we gezien, gehoord en vooral geloofd!  

Twee dagen laten zit ik met Luuk bij de huisarts. Ze is nieuw, ik heb haar nog niet eerder gezien. Ze luistert naar ons verhaal, en naar Luuk. Nog geen 15 minuten later staan we weer buiten.
Ze zegt dat het goed is dat we gekomen zijn en verwijst ons door naar het ‘Alles kITs’ spreekuur. Luuk belooft ze te gaan helpen. Weer sta ik met tranen in mijn ogen en kippenvel over mijn hele lijf buiten. Ik hoef het niet meer alleen te doen. Luuk wordt eindelijk geholpen.

Na enkele weken hebben we een afspraak met de kinderarts van het ‘Alles kITs’ spreekuur. Hij geeft aan al het een en ander te hebben gezien maar wil van Luuk ook nog wat weten. Hij stelt hem een paar vragen en noteert het een en ander in zijn computer. ‘We gaan je helpen. Maar eerst moet je beter gaan slapen’ zegt hij terwijl hij zich tot Luuk richt.
Hij schrijft een receptje Melatonine voor en plant vervolgafspraken in voor testen en onderzoek bij de psycholoog.

De testen gaan voorspoedig en Luuk kan ein-de-lijk weer rustig slapen. En dan is het zover. In de zomervakantie, net voordat Luuk naar groep 7 gaat, krijgen we de alles bepalende uitslag. Luuk heeft ASS.
Een enorme opluchting bekroop me, tegelijk met een zee van tranen van geluk. Mijn moedergevoel klopte dus toch. We hebben het altijd geweten, maar nu stond het zwart op wit. Eindelijk hadden we een verklaring voor zijn gedrag en konden we verder.

Luuk leerde wat ASS betekende voor hem, en hoe hij met frustraties om kon gaan. En wij kregen begeleiding en adviezen.
Hij is inmiddels een gezellige puber van bijna 14 jaar oud. Hij zit in de 2de klas van de MAVO in het regulier onderwijs. Het is best nog wel eens pittig, maar Luuk gaat het redden, samen met de hulp van ons.

Ik ben Dhr. Kat zo dankbaar voor zijn inzet, zijn luisterend oor en vooral het vertrouwen dat hij ons gegeven heeft. Met zijn hulp heb ik uiteindelijk naar mijn moedergevoel durven luisteren, en staan we waar we nu staan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *