Een achtbaan, het perfecte plaatje, en een lat die wat lager mag.

Guus heeft nu sinds vijf dagen medicatie. En hij doet het eigenlijk best goed! Neemt iedere ochtend trouw zijn tabletje in onder het toeziend oog van zijn zussen, en is een stuk rustiger dan normaal. We waren het afgelopen weekend wel weg van huis, dus we wachten even de komende dagen terug in zijn structuur, af. Maar de eerste signalen zijn positief!

Als je mij een jaar geleden gezegd had dat we nu zouden starten met medicatie had ik je niet geloofd. Medicatie, zeker een antipsychoticum, was een ver-van-mijn-bed verhaal. Een ‘dat gaat mij niet gebeuren, wij lossen het zelf wel op’ idee.

Zo voorzichtig dat we zijn met onze kinderen op het gebied van verkoudheden, griepjes en pijntjes (zeg nou eerlijk, we lopen de huisarts plat). Zo gesloten en terughoudend zijn we over onze tekortkomingen, en het vragen om hulp op het opvoed gebied. Het lijkt een soort hardnekkige gedachtenkronkel in het ouderlijk brein dat je het altijd zelf moet kunnen oplossen op het gebied van opvoedproblemen.
Een Rotterdams ‘niet lullen maar poetsen’ mentaliteit. Maar voor wie houden we onszelf nou eigenlijk groot?
Is het wel terecht dat ik mezelf straf voor de gedachten dat ik Guus soms niet thuis heb gewenst, en dat ik me schaam voor het iedere ochtend toedienen van medicatie aan mijn zoon?

Misschien zou ik me wat kwetsbaarder moeten opstellen, zodat het perfecte plaatje, dat ik mezelf opleg, wat minder perfect hoeft te zijn. De lat een beetje lager komt te liggen. En dat ik me niet schuldig hoef te voelen wanneer ik het moeilijk vind, of mijn geduld verlies.
Want echt, ik ben ontzettend dankbaar en trots dat ik mezelf (bonus)moeder mag noemen van 4 prachtige kinderen. Maar ik vind het ook bar-lastig, het hele ouderschap. En vooral het opvoeden van Guus maakt me heel onzeker, klein en angstig.
We bevinden ons met hem regelmatig in een achtbaan. Eentje met heel veel loopings, pieken, dalen en soms zitten we vast, blijven we hangen in een bocht. Dat duurt dan even, en gaat gepaard met veel frustratie, verdriet en angst. Maar we komen steeds weer los. Met elkaar, en dat is wat telt.

Ik ben verre van perfect en weet ook zeker niet of de keuzes die ik nu maak de juiste zijn. Maar ik volg m’n gevoel. En dat is, volgens mij, de enige juiste keuze op dit moment.




2 Comments

  • Barbera

    Wow deze komt binnen hier zo herkenbaar. Ik heb een tijd met de gedachten rond gelopen dat ik faal als moeder Joe hard ik mijn best ook deed het was nooit goed. In bed hardop afgevraagd of de kids wel zo’n moeder nodig hebben die niet lekker in d’r vel zit omdat de oudste niet gaat zoals zou moeten. Zo veel van je zelf vragen keer op keer, zo flexibel zijn dat het op den duur niet meer gaat. Gelukkig ben ik blij dat ik heb aangegeven bij de huisarts mijn grens is bereikt neem hem maar in huis want ik kan niet meer…

    Dat was het moeilijkste wat ik heb gezegd hard op. Ik als moeder kan en “wil” niet meer voor een kind zorgen omdat ik het niet kan. En wat hij zei gaf mij hoop: “je kan het echt wel je spreekt alleen niet zijn taal”.
    Na een traject van ene jaar kan ik hard opzeggen wat is het leuk met jou, soms ook niet hoor. Maar goed dat hebben we met onze andere zoon ook. Het straten met medicatie was hier ook no go. Maar ben blij dat ik het toch heb gedaan.

    Fijn voor jullie en Guus dat het nu beter gaat, het zal tijd nodig hebben. Geniet van deze kleine momenten ze zijn zo kostbaar.

    • Vivian

      Lieve Barbera,
      Ik was ontroerd bij het lezen van je reactie. Wat een moedige beslissing om naar je huisarts te gaan en, wat een fantastische huisarts dat hij zo heeft gereageerd! Want precies dat is het, we spreken de taal niet van onze kinderen, en dat is zo onwijs lastig en frustrerend. Ik heb het ook vaak genoeg gedacht hoor, laat hem alsjeblieft ergens anders wonen want het lukt me niet meer. Maar zolang die gevoelens nog afgewisseld worden met de liefde die ik voel voor hem, zit het goed.

      En tuurlijk houden we zielsveel van onze kinderen maar het hoeft ook niet verbloemd te worden dat we het af en toe gewoon niet meer zien zitten. Want die gevoelens zijn er ook, en moeten ook uitgesproken en gehoord worden.

      Echt chapeau voor het kwetsbaar durven opstellen en het delen van jouw verhaal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *