Prikkende blikken en snijdende woorden

door Corine
Het is maandag, de vaste vrije dag van Leon.  Het is goed weer en we besluiten even op de step naar de speeltuin te gaan.

Hij is heerlijk aan het spelen wanneer er een jongetje, van dezelfde leeftijd, de speeltuin in komt met zijn (vermoedelijk) oma. Leon is een sociale autist en stapt direct op het jongetje af. Hij springt om hem heen en maakt blije geluiden. Zijn manier om contact te maken en te laten weten dat hij graag samen wil spelen. Leon kan nog niet zo goed praten, maar maakt vaak door middel van geluiden duidelijk of hij iets wel- of niet fijn vindt.

De oma loopt op haar kleinzoon af, pakt hem beet, en zegt: ‘blijf maar uit zijn buurt. Hij doet een beetje raar’. Ik sta erbij, aan de grond genageld, terwijl mijn moederhart breekt.  Ik weet even niks te zeggen. Terwijl ik het liefst in huilen zou willen uitbarsten neemt woede de overhand. Ik pak Leon vast, zeg hem dat we gaan en trek hem mee. Leon krijgt vervolgens een enorme driftbui. Hij wil nog helemaal niet weg en snapt niks van wat er zojuist gezegd is. Tevergeefs probeer ik het hem uit te leggen. Inmiddels helemaal overstuur sleep ik hem terug naar zijn step. In de verte hoor ik de oudere vrouw naroepen: ‘Ja tuurlijk, neem nog een tweede als je deze al niet kan opvoeden‘! Haar woorden snijden in mijn hart, en de nakijkende blik prikt in mijn rug. Ik ben namelijk na 3 miskramen, eindelijk in verwachting van ons tweede kindje. Terwijl we naar huis lopen stromen de tranen over mijn wangen. Leon is ook nog steeds boos en verdrietig dat hij niet met het jongetje mag spelen.

Nog steeds, nu ik dit zo schrijf prikken tranen in mijn ogen. Is dit hoe de wereld in elkaar steekt? Is dit hoe we met elkaar omgaan? Het is helaas niet de eerste keer dat ik zulke opmerkingen krijg van vreemden over Leon. Leon is anders ja, maar niet minder en zeker niet raar! Het is een gevoelig jongetje dat op zijn manier contact probeert te zoeken met leeftijdsgenootjes. En dat hij dat doet en blijft proberen ben ik eigenlijk alleen maar heel trots op.

Lieve papa’s, mama’s, opa’s en oma’s, laat je kind alsjeblieft zelf kiezen of- en met wie hij wil spelen.  Ieder kind verdient het om gezien te worden, ook die met een beperking!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *