De onzekere dromer

Wat een dag. En dan zijn we nog maar net over de helft. Het is inmiddels 13:30. Loes heb ik net opgehaald van de peuterspeelzaal, en ligt op bed wat te brabbelen. Ik zit op de bank, met het zweet op mijn rug, deze blog te schrijven.

Vanmorgen was mijn vrije ochtend, maar omdat Jet (8) thuis is vanwege een studiedag had ik me voorgenomen even wat tijd samen met haar door te brengen. De laatste maanden krijg ik weinig contact met haar en lijkt ze niet helemaal lekker in haar vel te zitten. De spanningen rondom Guus zijn hierin ook niet helpend natuurlijk. Dus een ochtendje samen is zeker geen overbodige luxe.

Afin, het is 9:00, ik ben gedoucht en pak mijn laptop om nog even één mailtje voor werk eruit te uitsturen. Jet zit naast me een spelletje te spelen op de Nintendo. Heerlijk vind ze dat, even alleen zonder klein broertje en zusje, die voor het scherm gaat staan.
Ik zie in mijn ooghoek een appje binnenkomen van de Zongroep, de behandelplek waar Guus dagelijks is. Shit. Guus heeft de verkeerde broodtrommel mee. Zijn gevulde broodtrommel staat hier nog op het aanrecht, en hij heeft dus een lege mee.
Dat betekend dat ik op en neer zal moeten naar Gouda om zijn lunch te brengen. Jet kleed zich aan en stapt met tegenzin naast me in de auto.
Onderweg schiet het berichtje van de turnjuf van Jet (ze traint sinds januari bij de selectiegroep) door mijn hoofd. Ze zien een onzeker en dromerig meisje en maken zich zorgen.
We zijn inmiddels bijna in Gouda. Voor het rode stoplicht kijk ik vanuit automatisme op mijn telefoon. Ik zie dat ik een berichtje van de schooljuf van Jet heb gekregen met de vraag of we vandaag even kunnen bellen.
Terwijl ik me afvraag waarom de juf wilt bellen probeer ik met Jet een gesprekje op gang te krijgen.

Wanneer we de broodtrommel hebben afgegeven op het MKD rijden we gauw terug. Ik vraag Jet wat ze graag wil doen vandaag. Ze antwoord dat ze graag bij opa en oma langs gaat om nog even dag te zeggen. Die gaan vanmiddag voor twee weken met vakantie.
Zo geschiedde, we rijden door naar Ridderkerk. Eenmaal daar aangekomen rent Jet naar binnen en wordt ik gebeld door een anoniem nummer. De psychiater van Guus. Het financiële stukje voor meditatievoorziening is rond, dus hij wil graag een afspraak maken voor het starten van de medicatie.
Nou is het goed om te weten, en ik zal er binnenkort een blog over schrijven, dat het stukje overgaan tot medicatie een heel proces is geweest bij ons. (binnenkort meer daarover dus!)
We maken een afspraak voor dinsdag aanstaande. Ik merk aan mezelf dat ik het ontzettend spannend vindt en er ook een beetje zenuwachtig van wordt.

Ik stap bij mijn ouders binnen, en zie mijn zus daar ook zitten. Gezellig! Ik wil mijn koffie inschenken als ik opnieuw gebeld wordt. Dit keer door de juf van Jet. Ze begint met een incident over pesten wat plaatsvond op school. Vervolgens vraagt ze hoe wij vinden dat het met Jet gaat omdat zij zich nogal zorgen maakt. Ze ziet hetzelfde beeld als de turnjuf. Een dromerig, onzeker meisje die niet lekker in haar vel zit en op school ook moeilijk meekomt.
We delen gedachten en ik spreek af met de juf dat we volgende week weer contact hebben en ondertussen na gaan denken wat een handige en helpende stap kan zijn.

Wanneer ik ophang zie ik dat het alweer 11:30 is. Over een half uurtje moeten we richting de peuterspeelzaal om Loes op te halen. De ochtend is voorbij gevlogen!
De woorden van de juf blijven door mijn hoofd dansen. Er moet iets gebeuren. We moeten dat lieve, speelse, onbevangen Jetje weer terug zien te krijgen. Ik weet alleen nog niet zo goed hoe.
Ik heb het gevoel dat er van allerlei kanten aan me getrokken wordt maar de rek is er een beetje uit merk ik.

Gauw loop ik terug naar Jet en geef haar een stevige knuffel. Ze sputtert een beetje tegen maar plant vervolgens een dikke ‘smakzoen’ op mijn wang.

2 Comments

  • Natascha

    Zo herkenbaar dit! Afspraak hier, telefoontje daar en je hoofd loopt ervan over. Je kan niet altijd maar aan staan dus je opmerking over de rek herken ik ook enorm!

    Met veel interesse je blog en insta gelezen, gezien via een LinkedIn post van je man. We zitten in hetzelfde werkveld (zaten, sinds mijn huidige baan ben ik Comp & Ben’er af) maar kennen elkaar niet. Ik heb ook een zoontje met ASS. Hij is inmiddels 7 jaar oud en gaat naar een cluster 4 school in Den Haag. Regulier voetbal en cricket gaan (nog) goed! Ik ben enorm trots op hem. Het is alleen een achtbaan van emoties en ervaringen, zeker in combi met een oudere zus en broertje. Sinds een tijdje ga ik naar een lotgenotengroep georganiseerd door de NVA in Den Haag. Ik merk dat ik dit erg fijn vind maar de groep is vaak erg breed. Ik spreek graag andere ouders. Dank voor het delen van de info iig en ik blijf je blog volgen. Hartelijke groet, Natascha

    • Vivian

      Lieve Natascha,
      Wat een lieve en mooie reactie heb je geplaatst! En wat grappig dat je via Steven op onze website terecht bent gekomen! Super leuk! En dit is ook precies de reden waarom we deze website en blog gestart zijn. Voor verbinding met ouders in ‘hetzelfde schuitje’!

      Wij staan regelmatig in standje overleven. Dat herken jij vast ook wel zo te lezen!

      Wat knap van hem dat het wel lukt om zijn hobby’s te beoefenen! En terecht dat je meer dan trots bent op hem!
      Spannende stap zo denk ik straks naar het speciaal onderwijs?! Voor hem, maar zeker ook voor jullie als ouders. Onze Guus start in september op een cluster 4 school hier in Rotterdam. Zijn erg benieuwd!

      Wij willen in september een ont-moetings avond organiseren voor ouders van kinderen met autisme! We zijn nu aan het polsen of er genoeg animo voor is (check even onze instagram post!) Wellicht leuk om elkaar dan te zien- en spreken?

      Liefs, Vivian

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *