“Lieve Guus, doe ik het goed?”

Als ouders van een autistisch kind gaat het ouderschap regelmatig gepaard met een schuldgevoel. Althans, dat geldt voor Steven en mij.  Ik vraag me vaak af of ik iets anders had kunnen doen, of het wellicht aan mijn opvoeding ligt dat hij zich nu ‘anders’ gedraagt. Wij komen voor keuzes te staan in ons ouderschap waarin we beslissingen moeten nemen die we helemaal niet willen nemen. Het is een grensverleggend traject en dat schuldgevoel speelt dagelijks parten in mij.

Zo ook een maand of twee geleden. Het was de verjaardag van Loes. Vanwege de corona maatregelen hielden we het feestje klein, en aten we ons taartje buiten, op gepaste afstand van elkaar. Guus was op dat moment al behoorlijk gespannen. Liep rondjes in de tuin en maakte veel geluid bij zijn bewegingen. Ik was druk in de weer met het zetten van koffie en het aansnijden van de taart. Ondertussen liepen mijn ouders en zus met haar tweeling binnen. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen. Ik zag het al aankomen. Guus begon wild om zich heen te slaan en te gillen. Steven dook erbovenop en probeerde hem te kalmeren. Na een paar minuten kroop Guus in de bakfiets, die geparkeerd stond onder het afdakje, en gaf aan alleen te willen zijn met een dekentje. Daar lag hij dan, met een buitentemperatuur van 25 graden, in de bakfiets onder zijn dekentje, apathisch voor zich uit te staren. Terwijl iedereen zich naar de voortuin bewoog om daar te zingen, de taart aan te snijden en gewoon samen te zijn, wilde Guus alleen zijn. Het was te druk voor hem. Terwijl ik het dienblad vulde met de koffie en taart kwam mijn moeder naar met toe en schoof een krantenartikel onder mijn neus. ‘Ik moest aan je denken toen ik dit las in de krant vanmorgen’ zei ze. Ik las het kopstuk waar stond ‘Lieve Charlie, ben je gelukkig? Doe ik het goed?’ Een artikel geschreven door Romana Vrede. Zij doelde met haar vraag op haar autistische zoon. Die woorden raakten me zo diep dat ik spontaan in huilen uitbarstte. Mijn moeder vroeg geschrokken wat er was. De woorden legden precies de vinger op de zere plek. Ik twijfel zo in het moederschap van Guus. Ik heb geen idee wat er in zijn hoofdje omgaat. Ik zie dat hij het moeilijk heeft maar ik kan hem niet helpen. En die onmacht voel ik in iedere nerf van mijn lichaam. Ik keek weer naar Guus, die zichzelf in de foetushouding had opgekruld in de bakfiets, en als een lekkende kraan bleven de tranen stromen. Ik ademde een paar keer diep in en uit, veegde mijn tranen weg en herpakte mezelf. Vervolgens bracht ik een stukje zelfgebakken brownie naar Guus, zijn favoriet, en gaf hem een kus op z’n voorhoofd. Er verscheen direct een glimlach op zijn gezicht. “Gefeliciteerd met je kleine zusje, Guus” zei ik, waarna ik met een gemengd gevoel terugliep naar de visite, om daar incompleet Loes toe te zingen.

2 Comments

  • Jorieke

    Ik herken het en ik voel heel erg met je mee. De tranen liepen mij over de wangen toen ik het las. Hoewel ik zelf ADD hebben daardoor begrijp wat overprikkeld zijn betekent, is er altijd een deel dat ik niet kan begrijpen omdat ik geen autisme heb. Mijn zoon (inmiddels 12 jaar) heeft naast of door zijn autisme ook veel (irreële) angsten. Vooral als hij moe is, slaat zijn hoofd op hol. Bij angsten helpt het hem dan vaak als ik hem over zijn rug aai. Als hij boos is, moet ik hem ook laten gaan en zijn rust gunnen. Ik heb moeten leren dat ik het niet altijd kan ‘oplossen’ of zijn gevoel kan ‘fixen’. Liefs, Jorieke

    • Vivian

      Lieve Jorieke,
      Mooi, en dapper, dat je dit met ons deelt. Wat fijn dat je een manier hebt gevonden om er voor hem te kunnen zijn als hij angstig is! Guus is een tijdje angstig geweest maar vooral nu speelt de boosheid en woede een grote rol in zijn, zijn. En het niet kunnen oplossen of fixen, zoals je dat zo mooi verwoord, van zijn woede en frustratie is heel frustrerend (grappig eigenlijk, zijn frustratie, frustreert mij weer), en maakt verdrietig. Maar dat is inderdaad een leerproces. En als ik het zo hoor ben jij daar al in geslaagd! Lieve groet, Vivian

Laat een reactie achter op Vivian Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *