Een mengelmoes van zorgen, verdriet, schuld en een heleboel liefde.

Sinds de diagnose, nu bijna 1,5 jaar geleden, is er veel gebeurt. Zowel rondom de zorg voor Guus als bij mij en Steven. We zijn een soort rouwproces ingegaan. Dat klinkt misschien wat overdreven maar zo voelt het soms wel. We doorlopen dezelfde stappen: Ontkenning – woede – marchanderen – verdriet/schuld – aanvaarding.
Momenteel schommel ik tussen fase 4 en 5. Ik kan me nog regelmatig schuldig en verdrietig voelen. Waarom? Goede vraag. Misschien omdat ik me als moeder van Guus vaak voel falen. Dat wij hem momenteel, met de drie andere kinderen thuis, niet dat stukje rust en regelmaat kunnen bieden die hij zo nodig heeft.

Ook merk ik dat ik steeds mezelf steeds weer vergrijp aan tips, ideeën of een soortgelijk verhaal die ik dan weer lees op het internet. Laatst las ik bijvoorbeeld over een hulphond.
We zaten in de tweede week van de Corona-lockdown en stonden op standje overleven. Guus begreep niks van het hele virus, laat staan het advies om de scholen te sluiten. Zijn frustratie en woede werden met de dag groter en langer. De voordeur moest inmiddels op slot nadat Guus voor de 5de keer de straat op was gerend tijdens mijn plaspauze, en Netflix draaide overuren om te zorgen dat Guus op 1 plek bleef zitten en de meiden hun huiswerk konden maken. Het huilen stond me nader dan het lachen toen ik een mailtje doorkreeg van mijn schoonmoeder. Het was een artikel over een hulphond voor autistische kinderen. Ik begon gretig te lezen en voelde me steeds lichter worden: dit is dé oplossing, een hulphond voor Guus! We zouden weer naar buiten kunnen met z’n alle en de hond zou Guus kunnen helpen met zijn woedeaanvallen.
De lucht in mijn hoofd was opgeklaard en Steven en ik overlegde met het MKD van Guus.
Die waren ook enthousiast over het idee maar benoemden wel, terecht, dat het voor nu niet de juiste tijd is en zeker niet een oplossing. Misschien later, als hij wat ouder is.
Weg hoop. Pats boem. Terug in de realiteit.

Nu was, en is, een hulphond voor Guus niet de oplossing en hebben we deze mogelijkheid nog even naast ons neer geparkeerd. Wel geeft zo’n mogelijkheid ons hoop. En hoop doet leven. Want het houdt me op de been. Dat de vijver met oplossingen- en mogelijkheden nog niet leeg is en dat er (gelukkig) af en toe nog eentje in wordt gegooid. Ook al gebruiken we ze niet. En dat ik na een slechte dag even een blik kan werpen op die vijver en er een mogelijke oplossing uitvis, zodat ik kan slapen met het idee dat het morgen beter wordt.

Het belangrijkste is: we gaan vooruit. Samen met de hulp van een heel team aan lieve mensen om ons heen, een vijver vol mogelijkheden en een ‘shit-load’ van liefde gaan we vooruit. En dat is wat telt.






Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *